Jak wygląda przebieg parwowirozy u psów?

Parwowiroza, inaczej zwana psim tyfusem, jest chorobą zakaźną. Atakuje głównie szczenięta lub niezaszczepione dorosłe psy. Nieleczona parwowiroza u psów prowadzi zwykle do wyniszczenia organizmu zwierzęcia, a w konsekwencji do śmierci. Jak bronić psa przed tą nieprzyjemną chorobą? Czy szczepionka to jedyny skuteczny lek?

Parwowirozę wywołuje wirus z rodziny Parvoviridae (CPV-2). Jest to choroba, którą bardzo często diagnozuje się u psów. Niestety charakteryzuje się wysoką śmiertelnością. Wirus jest oporny na czynniki środowiska zewnętrznego. Źródłem zakażenia jest najczęściej kał, ślina, mocz oraz wymiociny chorych zwierząt. Wirus przenoszą także zwierzęta przechodzące zakażenie bezobjawowo. Zarazić się można poprzez kontakt z rzeczami zakażonego psa, między innymi miskami, zabawkami czy legowiskiem. Patogen utrzymuje się nawet do pół roku.

Objawy parwowirozy u psów

Choroba rozwija się w przeciągu 5-12 dni. Pies zaraża się poprzez dotknięcie zakażonych rzeczy. Wirus krąży we krwi i atakuje głównie szpik kostny i nabłonek krypt jelitowych. Parwowiroza daje głównie objawy ze strony układu pokarmowego. U psa mogą występować silne wymioty lub krwiste biegunki. Pozostałymi objawami są: ospałość, apatia, brak pragnienia i apetytu, przyspieszony oddech czy gwałtowny spadek masy ciała. Jeśli wirus dojdzie do serca i układu krążenia, wówczas pies zaczyna się dusić czy toczyć pianę z pyska.

Choroba postępuje bardzo szybko. Stan zwierzęcia pogarsza się z godziny na godzinę. W ciężkim przebiegu organizm zwierzaka zostaje wyniszczony, co prowadzi do ciężkich powikłań. Są to między innymi zaburzenia elektrolitowe, spadek ciśnienia krwi. W konsekwencji może dojść do śmierci czworonoga.

Jak wygląda leczenie parwowirozy?

Leczenie polega głównie na intensywnej płynoterapii, podawanej dożylnie. Ma to doprowadzić do przywrócenia równowagi wodnoelektrolitowej. W celu zapobiegania wtórnym zakażeniom bakteryjnym, podaje się zwierzakowi antybiotyki o szerokim spektrum działania. W kroplówkach psu podaje się glukozę, aminokwasy i elektrolity. By zapobiec wymiotom, pies otrzymuje także leki przeciwwymiotne. Gdy dojdzie do zakażenia wirusem parwowirozy, należy jak najszybciej podać psu surowice, zawierającą przeciwciała przeciwko wirusowi. Jednak tu kluczowe jest podanie jej w przeciągu 24 godzin. Najlepiej, jeśli podana surowica pochodzi od ozdrowieńca. Jeśli weterynarzowi uda się przeprowadzić psa przez najgorszy etap, wówczas choroby kończy się maksymalnie po dwóch tygodniach.

Sukces terapii polega na szybkości działania. Im szybciej pies dostanie odpowiednie leki, tym szybciej i skuteczniej lekarz weterynarii będzie mógł wyleczyć psa. Pies, który nie zostanie poddany leczeniu umiera w przeciągu 48-72 godzin od pojawienia się pierwszych symptomów. Po zakończeniu leczenia pies powinien być przez okres miesiąca izolowany. Oznacza to, że nie może stykać się z innymi zwierzętami, a wszystkie rzeczy, z którymi miał styczność powinny być zdezynfekowane. Po zakończeniu terapii, pies powinien być odrobaczywiony.

Jak zapobiegać parwowirozie?

Bardzo podatne na zarażenie się parwowirusem są szczeniaki, w okresie po odstawieniu ich od mleka matki. Im młodszy zwierzak, tym przebieg jest bardziej intensywny i może zakończyć się tragicznie. Narażone na zakażenie są także starsze lub schorowane zwierzęta, których system odpornościowy nie działa tak, jak powinien.

Najskuteczniejszą formą walki z parwowirozą uznaje się szczepienie. Szczenięta powinny zostać zaszczepione między 6. a 8. tygodniem życia. Kolejne trzy dawki szczepionki, podaje się zwierzęciu w odstępach trzytygodniowych. U starszych psów, zwłaszcza tych, które przebywają w skupisku zwierząt, szczepienia powinny być powtarzane co roku. W innym przypadku można szczepić zwierzę po 3 lata.